Birbirine Dolanan Hatların Dengesi

Koyu, dokulu zemin üzerinde ilerleyen beyaz çizgiler; tekil bir formdan çok, bir ilişkiyi çağrıştırır. Hatlar kimi yerde iç içe geçer, kimi yerde yön değiştirerek birbirinden uzaklaşır. Bu geçişler, kompozisyonun merkezinde doğal ama hesaplanmamış bir denge yaratır.

Çizginin katmanlı ve yer yer silikleşen yapısı, hareketin iz bırakarak ilerlediğini hissettirir. Belirgin bir başlangıç ya da bitiş noktası yoktur; göz, formu takip ederken kendi rotasını kurar. Arka planın koyu tonu, çizgilerin enerjisini öne çıkarırken esere derinlik kazandırır.

Bu çalışma, kontrol ile akış arasındaki gerilimi görselleştirir. Soyut, modern ve zamansız bir karaktere sahiptir; mekânda güçlü ama sade bir odak oluşturur.